یا الله
 
 
 
 
 
مجبور شدم به هر کسی رو بزنم
 
 در محضر هر غریبه زانو بزنم
 
تحقیر شدم چونکه فراموشم شد
 
 یک سر به شما ضامن آهو بزنم
 
سخت ست تورا اینکه کرامت نکنی
 
 رویای خوش مرا اجابت نکنی
 
 آهو شده ام ولی ازین میترسم
 
 بد باشم و تو مرا ضمانت نکنی
 
 هو يا سلطان علي ابن موسي الرضا
 
 
 
 
 
 
تقدیم به بهترینم
 
 
 
 
 
 
هيچ پيامي آخرين پيام نيست و هيچ عابري آخرين عابر


کسي مانده است که خواهد آمد


باور کن

کسي که امکان آمدن را زنده نگه مي دارد


بنشين به انتظار
 
 
 
 
 

 

 

 

دنيا چه کوچک شده !


و تو چه بزرگ


و جاده ها چه طولانی


شايد هنوز مسافری در مه مانده باشد


تا باران٬


تنهاييش را خيس کند.


تنهايم؛...


در کويری خلوت و خاموش،


صدايی نيست که ترنم خواستن باشد


و يا نسيمی که طراوت باران را ترانه کند.


تنهايم؛...


سکوت لالايی احساس من است

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


چشم بسته ای بر آذرخش

تن سپرده ای بر سقوط

خسته از دست های باد سرگردان

تو هم مثل منی باران

دلت شکسته ، دامنت پر آب

دل و دیده ات پاک پاک

نه دشت دوست می داری ، نه رود

غمگینی از این تقدیر و وجود

تو هم پر سخنی باران

تو هم مثل منی باران

نه پروانه ی آرزو به دستت می رسد

نه خشکی یک گلبرگ امید

جز اینکه پناه می برند به سایه ای

تا مبادا پر گیسوشان زحمت خشکیدن گیرد

تو هم همیشه گریانی

تو هم مثل منی باران
 
 
 
 
 
 

چه کنیم ، چاره در این غم نبود

آسمان بوی رفاقت ندهد

تو به کوهی ، من به کوهی

آدمی را دست آدم نرسد

من این نغمه می گویم ، تو بخوان

تو هم مثل منی باران
 
 
 
 
 
           خدا مي بارد . . .
 

                                    گاهی ما کویریم و خدا باران،

 

                                         خدا بر ما می بارد،

 

                                          یکریز و بی امان،

 

                                        اما کویر خشک است

 

                                               اما کویر،

 

                                                سخت؛

 

                                              اما کویر،

 

                                                سفت؛

 

                                  بارش خدا بر آن فرو نمی رود

 

                                            انبوه می شود

 

                                          و راه می افتد و

 

                                          سیل به پا می کند؛

 

                                        پر هیاهو و پر غوغا

 

                           و همه می فهمند که خدا بر ما باریده است؛

 

                                       زیرا عاشق می شویم

    

                                     و نام آن سیل به راه افتاده،

 

                                              عشق است...

 

 

 

            

                              

 

             یا علی

 

 

 

 

  
نویسنده : narges ; ساعت ۱٢:٤۸ ‎ق.ظ روز یکشنبه ٢۸ آبان ،۱۳۸٥